finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios temptaris numeros.
Ut melios, quidquid erit, pati.
Seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam, quae nunc
oppositis debilitat pumicibus mare Tyrrhenum: sapias,
vina liques et spatio brevi spem longam reseces.
Dum loquimur, fugerit invida aetas: carpe diem quam minimum
credula postero...
Tu não procures, não é licito saber, qual sorte a mim
qual a ti os deuses tenham dado, Leuconoe, e as cabalas
babilonenses não investigues. Quão melhor é viver aquilo que será,
sejam muitos os invernos que Júpiter te atribuiu, ou seja o ultimo este,
que contra a rocha extenua o Tirreno: sê sabia, filtra o vinho e encurta
a esperança, pois a vida é breve. Enquanto falamos terá fugido ávido
o tempo: Colhe o instante sem pensar no amanhã...
Nenhum comentário:
Postar um comentário